Songtekst

Het was vrijdag ochtend 

En we vaarden uit

We waren nog niet ver van land

De schipper die zag 

Een meermin zo mooi

Met een borstel van glas in haar hand

En de oceaan die raast

Met de wind die door de golven blaast

Wij stoere zeemannen 

Die zitten in de top

En de landrotten die liggen beneden-neden dek

En de landrotten die liggen beneden dek

En daar sprak de kapitein 

Van ons nobel schip

Een dappere oude schipper was hij

De zilte meermin 

Oh voorspelde mij ons lot

We zullen zinken het einde is nabij

REFREIN

En daar sprak de stuurman 

Van ons nobel schip

Een stoere jonge man was hij

Hij zei ik heb een liefje 

In Zandvoort aan Zee

En vannacht huilt zij voor mij

REFREIN

Oh en toen sprak de kok 

Van ons nobel schip

En een gekke oude slachter was hij

Hij zei ik geef veel meer 

Om m’n potten en mijn pannen

Dan voor de zeebodem van klei

REFREIN

​

En drie keer rond draaide ons nobel schip

De maalstroom die nam haar met zich mee

Drie keer rond draaide ons nobel schip

En ze zonk naar de bodem van de zee

REFREIN

REFREIN